перавесці на:

А. Мариенгоф

1

трубіць, трубіць пагібельныя рог!
Як жа быць, як жа быць цяпер нам
На брудным ляжках дарог?
вы, аматары песенных блох,
Не жадаеце ль пасмактаць у каня?

Поўна лагоднасьцю мордищ святкуецца,
люба ль, ня люба ль, ведаць Бэры.
Хорошо, калі змярканне дражняцца
І всыпают вам у тоўстыя азадка
Скрываўлены венік відна.

Хутка замарозіць вапнай выбеліць
Той пасёлак і гэтыя паплавы.
Нікуды вам не схавацца ад гібелі,
Нікуды не сысці ад ворага.

Вось ён, вось ён з жалезным брухам,
Цягне да глоткі раўнін пяцярня,
Водзіць стары млын вухам,
Натапырыўшы мукамольны нюх.
І дваровы маўчальнік бык,
Што ўвесь мозг свой на цёлак праліў,
Выціраючы аб прасла мова,
Пачуў бяду над полем.

2

Ах, ці не з таго за вёскай
Так плача жаласна гармоніка:
Таля ля ля, клапаны Li ўрэзку
Вісіць над белым падваконнікам.
І жоўты вецер осенницы
Не таму ль, Yidian ryabyu tronuv,
Як быццам бы з коней скребницей,
Очесывает лісце з клёнаў.
ідзе, ідзе ён, страшны веснік,
Пятай грувасткай гушчары ломіць.
І ўсё мацней тужаць песні
Пад жабінымі піск у саломе.
О, электрычны узыход,
Рамянёў і труб глухая хватка,
Ці з'яўляецца ўстаноўка drevenchatыy жыццё
Трасе сталёвая ліхаманка!

3

Ці бачылі вы,
Як бяжыць па стэпах,
У балотах i азёрных кроясь,
Жалезнай ноздраў храпу,
На лапах чыгунных цягнік?

А за ім
Па вялікай траве,
Як на свяце адчайных гонак,
Тонкія ногі закідваючы да галавы,
Скача красногривый жарабя?

мілы, мілы, смешны дурыла,
Ну куды ён, куды ён гоніцца?
Ці ж магла ён не ведае, што жывых коней
Перамагла сталёвая конніца?
Ці ж магла ён не ведае, што ў палях бессиянных
Той пары не верне яго бег,
Калі пару прыгожых стэпавых расіянак
Аддаваў за каня Печанегі?
Па іншым лёс на таргах перафарбавала
Наш разбуджаны скрыгатам плёс,
І за тысчи пудоў конскай скуры і мяса
Купляюць цяпер паравоз.

4

Чорт бы ўзяў цябе, кепскі госць!
Наша песня з табой не страціце.
шкада, што ў дзяцінстве цябе не прыйшлося
ўтапіць, як вядро ў калодзежы.
Добра ім стаяць і глядзець,
Фарбаваць раты на бляшаных пацалунках,-
толькі мне, як псаломшчыкам, спяваць
Над роднай краінай «алілуя».
Таму то ў вераснёвую склень
На сухі і халодны глей,
Галавой размажджэрыла аб тын,
Аблілася крывёю ягад рабіны.
Таму тое ўрасла тужыў
У пераборы тальянки звонкай.
І саломай прапахлы мужык
Захлынуўся хвацкі самогонкой.

Самыя чытаныя вершы Пастарнака:


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар