перавесці на:

Сумна я гляджу на наша пакаленне!
Яго будучыню - іль пуста, іль цёмна,
між тымі, пад цяжарам Познані і сумневу,
У бяздзейнасці састарыцца яно.
багатыя мы, ледзьве з калыскі,
Памылкамі бацькоў і познім іх розумам,
І жыццё ўжо нас томіць, як роўны шлях без мэты,
Як банкет на свяце чужым.
Да дабра і злу ганебна абыякавыя,
У пачатку нівы мы вянем без барацьбы;
Перад небяспекай ганебна-і баяцца,
І перад уладай - пагарджаныя рабы.
Так худы плод, да часу саспелі,
Ні густу нашага змаганьня ня цешачы, ні вачэй,
Вісіць паміж кветак, прыхадзень асірацелы,
І гадзіну іх прыгажосці - яго падзенне гадзіну!

Мы высушылі розум наукою бясплоднай,
Тая зайздросна ад блізкіх і сяброў
Надзеі лепшыя і голас высакародны
Нявер'ем абсмяяныя запалу.
Ледзь дакраналіся мы да чашы асалоды,
Але юных сіл мы тым не збераглі;
З кожнай радасці, бояся перасыці,
Мы лепшы сок навекі вынялі.

мары паэзіі, стварэння мастацтва
Захапленнем салодасным наш розум ня варушаць;
Мы прагна беражэм ў грудзях рэшту пачуцці -
Закапаны скупасцю і бескарысны скарб.
І ненавідзім мы, і любім мы выпадкова,
Нічым не ахвяруючы ні злосці, ні кахання,
І валадарыць у душы нейкі холад таемны,
Калі агонь кіпіць ў крыві.
І продкаў сумныя нам раскошныя забавы,
іх добрасумленную, дзіцячы распуста;
І да труны мы спяшаемся без шчасця і без славы,
Гледзячы насмешліва назад.

Натоўпам пануры і хутка забытай
Над светам мы пройдзем без шуму і следу,
Не кінулі стагоддзям ні думкі пладавітай,
Ні геніем пачатага працы.
І наша пыл, з строгасцю суддзі і грамадзяніна,
Нашчадак абразіць пагардлівым вершам,
Насмешкай горкім ашуканага сына
Над праматала бацькам.

Самыя чытаныя вершы Пастарнака:


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар