перавесці на:

У разгары хлебная ўборка,
А ўраджай – як ніколі.
Абвяшчае нездарма прымаўка:
Бяруць навалам горада.

Як у акіяне небывалым,
У загары і пылу да ілба,
Штурвальщица крутых увалаў
Сыходзіць на вёрсты ў хлеба.

Людзей і пры цары гароху,
Калі валадарыў, цэп,
ўсюды, заўсёды, ва ўсе эпохі
Да аўралаў клікаў які выспяваў хлеб.

Тоўпіліся ў поле і саломе,
Санк ў гульнявых галасоў.
Локомобили эканомій
Пляваліся дымам у нябёсы.

Без слоў, без жартаў, без ухмылок,
парабчанка навыперадкі,
Снапы да адтуліны молотилок
Podbrasыvali batraki.

Усіх разам сутыкала спешка,
Але і ў разгары малацьбы
Мужчына заставаўся пешкай,
А жанчына – рабыняй лёсу.

Цяпер такая ж гарачка, –
Кошт яе мы ня думаем,
І так, што даўней была парабчанка,
Сабе і справе галава.

Не можа схаваць сардэчнай таямніцы
Душа штурвальщицы такой.
Яе мроі стук камбайна
Выбалботваюць за ракой.

Выбалботваюць за рэк калі валадарыў, цэп,
ўсюды, заўсёды, ва ўсе эпохі
Да аўралаў клікаў які выспяваў хлеб.

Тоўпіліся ў поле і саломе,
Санк ў гульнявых галасоў.
Локомобили эканомій
Пляваліся дымам у нябёсы.

Без слоў, без жартаў, без ухмылок,
парабчанка навыперадкі,
Снапы да адтуліны молотилок
Podbrasыvali batraki.

Усіх разам сутыкала спешка,
Але і ў разгары малацьбы
Мужчына заставаўся пешкай,
А жанчына – рабыняй лёсу.

Цяпер такая ж гарачка, –
Кошт яе мы ня думаем,
І так, што даўней была парабчанка,
Сабе і справе галава.

Не можа схаваць сардэчнай таямніцы
Душа штурвальщицы такой.
Яе мроі стук камбайна
Выбалботваюць за ракой.

І сутнасць не ў красамоўстве лікаў,
А ў тым, што чалавек добра сябе адчуваў.
той, хто ад хлеба так залежаў,
Стаў сам царом сваіх лёсаў.
ўсюды, повсюду, ў Бранску, у Канск,
У стэпах, у kopyah, у дамах, у розумах –
Які ва ўсім прастор гіганцкі!
якая абсяг! які размах!

Самыя чытаныя вершы Пастарнака:


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар