Apassionata[гарачая (іт.)]

Ад жару струменіліся струках,
Ад струках струменіўся жар,
І ноч пранеслася, як з хмары
З коранем вырваны шар.
Удушшам звяло абалонку,
як змей, трашчала ладдзя,
Сёння ж мне здаецца кропкай
Тая ноч у нябёсах быцця.
Не памятаю я, ці быў я першым,
Іль першаю былі вы
Па ёй барабанілі нервы,
Як сетка з бичевы.
Гмахам рубцоў напяўшы,
Ад жару брудны і голы,
быў адзінокі, як жах,
Яе клічнік.
Прастаўленых жыццём па шызай
Бязводнай цукры нябёсаў,
ён плыў, адцягнены дадолу,
І спявала пра удзельная вага.

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Барыс Пастэрнак
Дадаць каментарый