Калі смяротны трэск хвоі рыпучай…

Калі смяротны трэск хвоі рыпучай
Усяго гаю хавае перагной,
гісторыя, нерубленою пушчай
Іншых дрэваў ўстаеш ты перада мной.

Стагоддзямі спіць плеценых дробных нерваў,
Але раз у стагоддзе ці два і тут
Страляюць дзічыну і ловяць браканьераў
І з сякерай порубщика вядуць.

тады, валтузнёй лазін глушачы навакольле,
Над нетраю пачынае ўзнікаць
Служылых і страшная цялеснасьць,
Медаль і дзеравяка лесніка.
Трашчаць крокі камплекцыі саліднай,
І азораны лес ўстае ад дрымоты,
Над ім плыве ўсмешка інваліда
Мясістых шчок кітайскім ліхтаром.
Не цешыцца нам, крычаць б на крык
Мы зарывам любуемся, а ён,
Ён проста фарбай стукну, як podagrik,
І яркі тым, што мёртвы, як лямпа.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Барыс Пастэрнак
Дадаць каментарый