імгненны снег, калі камень узрен…

імгненны снег, калі камень узрен,
красавіцкі снег, оплошливый сняжок!
Жвавы і тай,- зямля як пончык ў пудры,
І рой агнёў – як ласуна апёк.
Несись з нябёсаў, лішай дрэвы вазе,
ероша бярозы, швабрамі шастаючы.
ня Smыslyat цэняць нашу belymesa,
ворагі сыдуць, не ўзяўшы нi чорта.
Штохвілінна можна глупства ляпнуць,
Тады бывай охулка і хвала!
А ты, а ты, несмяротная раптоўнасць,
Яшчэ якога выхаду чакала?
Бо вось і ў гэтым дзікім снезе летам
Зноў паэта збянтэжанасць і стаць –
І не ўсяго Ці сапраўдней ў гэтым?
– як ведаць?

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 1 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Барыс Пастэрнак
Дадаць каментарый