Накіды да фантазіі “Паэма аб блізкім”

1

* * *
Ва ўсе працяг аповяду голас
Быў слухач халасты, апавядальнік жанаты,
Як капялюш які бег берагам да мола,
Мільгаў і мільгаў,
І пад трэск камінам
ўзвіваўся канат
У плаваў.
І вышэй pryadalo, і грабяні ўскіпаем
Быў слухач халасты, апавядальнік жанаты.

І часта расповедам, быў слухач халасты,
апавядальнік жанаты; зменлівы голас,
Як капялюш які бег молом з вачэй
Хаваўся збівала і ў чорныя праломы
што ляцеў абшчын, глядзела вар'ятам,
Асанна без краю і пенілася, спявала і палілася.

Як быццам абабілі чорным сукном
саборныя скляпенні, і толькі ў адным
Куце раскідалі магутнай мары
Шалёныя сьвятланосныя лісты.

Як быццам на моры, на бурны запавет,
На біблію гібелі пеністы святло
зрынаць, і білі псальмамі лісты,
І рады кіпелі, дыхалі кіты.

І неба галасіць над морам, пра гэта
старонцы разгорнутай, дзе за шосты
Пячаткай сёмую пячатку зламаўшы,
Уся соль яго славіць, кіпячы, sulamifi.

І молом такога-то мора (прыбой
Ўпоцемку Горадзе барыкаду паўстанца)
Бег гэты голас, жудасны, як бой
Гадзін на далёкай выратавальнай станцыі.

Быў слухач халасты, быў голас была
Уся бытнасць разрыта, ўся вечнасць, рассеяны,
Выскаліўся ва ўсе твар, як скала,
І мокры ад слёз, як маска Басейна,
ён думаў: “мой бог!
Дзе ж быў ране
гэты клубок
Нагналі братам рыданняў?

Хіба і я
горычы пышнасць,
У рэшце рэшт кубкі
сэрцам упіваючыся, ня піў?
Як жа без слёз,
Як жа без нараканьня, моўчкі
паленне знёс
нараканьні, слёз я і жоўці?
Ці мой дух, як малітоўнік,
Лютых ня чуючы ран,
Да самага краю вылучаны
Чорнай дошкі лютэран.
Служыць ім смуткам настольнай,
Даведнікам і з тым
Жыццё засоле балюча
Цела маіх паэм?”

2

1

Я таксама любіў. І архіпелаг
язмінавае пырскаў, з brezgu, між іншымі,
У палях, дзе ён у цемры яшчэ, перапёлкі
палалі, як горла ў ангіне,
Я анёла імя начны ўрэзаў,
І ў ландыша жар апускаліся вочы.
………………
Як скнары рука
У воласа куфра,
У бялявыя тысячы англійскіх гінэяў.

2

зямля абуджалася, хау Ганг
……………
……………
……………
……………
……………
……………
……………
……………

3

……………
……………
……………

Ня я пра гэта ж пра спячых пясках,
Як пра сном стомленых дзецях,
шаптаў каштанамі, і стукала ў скронях,
І не ведаў я, куды мне падзець іх.

І параўноўваў з мелью спакою хмель,
З пясчанай касой, наглытаўшыся засмучаны
І ціны якія насіліся морам тыдняў…
Што часта здавалася, вушэй няма,
У свеце такая затишь!
Затишь караблекрушэнне,
часта здавалася, спяць.

хмары, як цырка разваліны,
нагрэтыя. Razmozhzheno
Аб гроты глухі дно.
І чвякаюць сыта свідравіны
Рубцамі хвалі расквашенной.

Пашай міль прымяншэнне,
Ты зачыняеш вочы;
Як штыль пладаносіць!
Як наліваецца цішыня!

Гнецца ў плёне саспелы заліў,
Волава з соллю!
хвалі, як галіны. гарачая восень.
Шолах налившихся сліў.
Волава з соллю!
Хіліць да сну чельные кроплі паўдня.
спіцца цяпла.
Пане божа мой! Дзе ў цябе, neprobudnый,
У гэтай юдолі
можна заснуць?
плошчу сенечная,
галубы, блуд.
Чырвоны цыган канакрад,
смоль барада, палатка
Душыцца сквапным распаліў
зашугаў сена.
Без ліхаманкі і шыпа
сена плоится,
Слова не кажучы.
Сонная глядзіць натоўп,
Як заядае жытняе Акрайцу,
Пальцы ў сальніцу,
Пышны агонь ён.

курчыцца сена,
Як з барады абцярушваем
Дробкі і тлен.
Цягнуцца нізка лабазы.
Вагіна і гантэлей.
Пыл і мякіна.
Ляскату не чуваць
Якія ідуць міма вагонаў.
то польнаю
мышшу пацягне, то вецер
З бровара ударыць
гарачай пякоткай,
то маставая
Плоска запреет стайняй,
фарбай, аўсом і мочою.
Ты адчыняеш вочы.
сухарэбры багаткі.
Прыщет пясчынкамі кнігаўка.
яшчарка, няўзнак.
Пеніста лузаецца мешаніна зыбе
У грудку храстка.
Тут так глыбока.
Так лёгка захлынуцца.
плёскат гэты, плёскат гэты, плёскат…
Нібы хлебча скала;
нібы сподак
Глыб з абадком.
зыб.
Жара.
каласуе спёка,
пячэ,
Цячэ ў тры ручая.
У топцы
Індыя
Солонеет агонь.
Да дохлай
корку
Prisohla
смурод.
І, як у вушах вадалаза,
У рослых водах баласт
Грузимых шумоў; фраза
Zibi: музыка, муза
не дасць. Не здрадзіць. не дасць.
цьмянее, трэскаючыся,
рыбіна ікра.

Дзень быў рэзкі,
Марбург, спякота,
Па вечарах, як пёры Дрофа,
Гораду ішлі азораныя кафэ,
І нізка, жар-птушкай, пажар у склепа
кідаючы, ляцела лёс,
Бруёй распаленага нікеля
Сляпучае кавы сцякаў.
А ў зарасніках паркавых вачэй хоць выкалі,
Але парк келіх асвятляў
месяцам, леденевшей ў куфлі,
І клумбы ў шарах змаўкалі.
…………..

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Барыс Пастэрнак
Дадаць каментарый