На досвітку, взваленным за спіну…

На досвітку, взваленным за спіну,
Хай з кошыкам з бруднай бялізнай,
Я выходжу на раку заспаны
Берага здаюцца ўнаём.
Портомойные рукі ў балотах i пухнуць,
За синением шклоў мерзлых гарыш,
Нібы дзіцячы панчоху, пашча кошкі на кухні
Выціскае суконную мыш;
І з выціснутай пашчай анучкі
Капае саспелая кроў чорным дожджыкам на падлогу,
З горкім раніцай у зубах яе схапілі кошка,
І камяк таго раніцы за шафы;
Але ж малюсенькі гэты панчоху
З усяго перадсвітальныя вузла!
брат, я знаю, што стане працякаць з ночы,
Калі выціснуць ўвесь іншы хмарны хлам.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Барыс Пастэрнак
Дадаць каментарый