скрыпкі Паганіні

1

душа, што атрымліваецца?

Ён на міжаконне выбяганне,
ён счарнеў, канчаецца
згусцеў, цэлы цыбик
Быў высыпалі з чайніцы.

Ён на карнізе вузкім,
Ён з агата вытачаны,
Ён ачмурае згусткам
Нейкі запал пліткавай.
ясна, як маёліка,
З смол і маланак набраны,
Ён дыхае дрыготкай століка
І спёкай кандэлябраў.
даволі. імгла заплакала,
Куты шкла паплакала…
быў карлікам, крыўляка
Меssieurs[17 – спадары (Французская.)], расстаўце крэслы.

2

Хаты з больш чым антрацытавага плітак,
Сады з больш чым медных мазаік,
І неба больш смаленая, чым скрутак,
І паветра больш надтрэснуты, чым ўскрык,
І ў сэрцы, больш перарывістым, чым “слухай”
Глухіх мораў ў вушах мацерыка,
Знянацку заспетая боле, чым удушшам,
Любоў і боле, чым любоўная туга!

3

Я дыхну на цябе, мая задума,
І ты станеш, як скура індзейца.
Але на што табе, песня, спадзявацца?
Што з табой я давеку не расстануся?
Я ствару, як заўсёды, паводле падабенства
свайму вас, рабы і паўстанцы,
І закаты за вамі пацягнуцца,
Як пажадання вам і надмагіллі.
Але нідзе я не буду вас ушаноўваць
юбілеем прамянёў, і свет
Вы не сустрэнеце дня, дзень не сустрэне вас,
Я вам ноч пакідаю ў спадчыну.
Я люблю цябе чорнай ад сажы
спальваньня пасажаў, у попеле
Otpylavših Андантэ і adažij,
З белым попелам балад на лобе,
З загрубевшей ад музыкі скарынкай
На поденной душы, удалечыні
няўмелай натоўпу, як шахтерку,
Якая праводзіць дзень у рудніку.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Барыс Пастэрнак
Дадаць каментарый